Hij had er 40 jaar niet over gepraat.
Hij was nog maar een kind toen hij van huis wegliep. Hij keek niet om. En probeerde er zo min mogelijk aan te denken. Te voelen.
Mijn eerste coachgesprek met hem werd meteen een intens en bijzonder gesprek. Want voor het eerst in 40 jaar sprak hij over thuis.
Hij had nooit een veilig thuis gehad. Hij was mishandeld. Misbruikt. Niet gewenst. Zijn ouders behandelden hem anders dan zijn zus.
Niet als kind. Meer als last.
Toen hij wegliep, ging hij in de vechtstand. Hij vocht. Gaf niet op. En hield zijn hoofd boven water. Zocht een bijbaantje. Spaarde voor zijn opleiding. Ronde die af. Kreeg een baan.
Maar wat niemand zag:
Hij moest altijd knokken.
Voor zijn bestaansrecht. Voor geld. Voor een diploma. Voor een plek in deze wereld.
Voor iets wat ieder mens nodig heeft: aandacht en liefde.
Hij werkte keihard. Bleef doorgaan. En in ons gesprek zei ik iets dat hem diep raakte: “Je hoeft niet meer te knokken. Je bent er al.”
Het kwam keihard binnen.
Hij zag ineens in: het hoeft niet meer. Ik mag er gewoon zijn. Hij hoeft niet meer hard te zijn. Laat die muur maar zakken.
Die muur die hem zo lang overeind hield. Maar die hem nu alleen nog belemmert.
Hij hoeft het niet meer alleen te doen. Hij mag samenwerken. Zonder strijd. Deze man komt van ver. Heel ver. Nooit opgegeven. Geknokt voor zijn leven. Zijn geluk. Zijn bestaansrecht.
Wat een karakter.
Dit gesprek raakte me.
En jeetje,
Wat heb ik diep respect voor deze man.
Een diepe buiging.
Jip Rietbergen
16 jaar bedrijf & business coach | coach voor ondernemers & leidinggevende.
